| Inés's profilePrincesa Consuela Banana...PhotosBlogLists | Help |
Princesa Consuela Banana Hammockاِنيس دفترهـا June 16 Natural sentitzen dut egiten dudana, eta natural egin sentitzen dudanaHay ocasiones en las que es más fácil hacer las cosas mal que hacerlas bien. La opción correcta puede llegar a ser demasiado arriesgada y tal vez nosotros no estemos dispuestos a correr tanto riesgo. Entonces escogemos la opción equivocada, la que sabemos que nos va a perjudicar, la que no deberíamos escoger bajo ningún concepto. Pero como siempre, no pensamos en las consecuencias a largo plazo, sólo pensamos en el aquí y el ahora. Y aquí y ahora es más fácil tomar el camino equivocado. Ya habrá tiempo en un futuro para arrepentirnos y lamentarnos por haberlo hecho mal. Y entonces ya será demasiado tarde y ya no habrá nada que hacer. May 17 Vodafone y su complot contra mi salud mentalMi pobrecito y adorado móvil está en las últimas. Lo he estado aguantando y aguantando hasta que ya definitivamente se le va la olla cantidad: me corta las llamadas, me borra mensajes, se le va la cobertura, se come la batería, digievoluciona poniendose en negro, después en azul, después en blanco, después a rallitas… En fin, que creo que merece un descanso. Así que me decidí a buscar un móvil por puntos y encontré uno monísimo. Rosa. Evidente.
Fui a la tienda y la txati me dijo que ese modelo no estaba en rosa. ‘Sí está, lo he visto en interné.’ ‘No, no está, el que está en rosa es este otro.’ ‘Que no, ese no era, era este.’ ‘Que no.’ Igual yo me había equivocado, así que le dije que vale, pero luego llegué a casa y miré y no. Yo tenía razón. Inés 1 Txati 0. JA.
Pues ahora para no tener que volver a verla, lo voy a pedir por Internet. Mierda, la página me dice que fallo del sistema en el último paso. Mierda, otra vez. A ver si mañana me deja. Pues sigue sin dejarme. Mierdaputa, tengo que ir a ver a la txati. Voy. ‘Hola txati, quiero este móvil en rosa.’ (Esta vez varió un poco el discurso) ‘Ese móvil no lo tenemos en rosa en las tiendas.’ ‘Cómo? Pero si en la página aparece.’ ‘Ya, pero nosotros no lo tenemos.’ ‘Pero lo podeis pedir.’ ‘No, no podemos.’ ‘Vale tía, esto lo haces por joder, no?’ ‘Pidelo por Internet.’ ‘No me deja.’ ‘Pidelo por telefono.’ Pues estamos aviados.
Total, llamo a vodafon. Maquinita hablando. Pido el móvil en voz alta y muy despacito para que lo entienda ‘S-A-M-S-U-N-G-E-DOSCIENTOS-CINCUENTA-UVE-RO-SA.’ ‘Usted ha pedido un: Samsung e doscientoscincuenta uve.’ ‘No! ROSA, tiene que ser ROSA!’ ‘Lo siento, no le he entendido.’ ‘ROSA!’ ‘Desea que la entrega sea…?’ ‘ROSA!!!!’ ‘La dirección…’ ‘ROSA, ROSA; ROSA MAQUINA DE LOS COJONES!!!!!’ ‘Lo siento, sigo sin entenderle.’ Cuelgo. Vuelvo a llamar y me dedico a decir improperios a la máquina para que tras varios ‘lo siento, no le entiendo’, me pase con una operadora (podría haberle dicho la opción de pásame con una tía, pero soltar tacos hasta que se harta y ella sola te pasa con un abrocomillas agente cierrocomillas es más divertido). Evelyn. Ahí es ná. Que me pide estupendamente el móvil, repitiéndome un montón de veces que era ROSA el móvil que me estaba encargando. Oh, qué descanso! Ya está.
Pues no.
Día siguiente. Me llama una txati (Cynthia) para preguntarme a ver si me ha llegado el móvil Samsung e250v. ‘No, no me ha llegado todavía tía, que lo pedí ayer. Pero… es un samsunge250vrosa, no?’ ‘No, aquí no me consta.’ ‘Pues yo pedí específicamente que fuera rosa.’ ‘Un momento, voy a verificar.’ Tinoninoni. Total, que no me lo habían pedido rosa. Que lo dejan apuntado, para que sea rosa. Pero que llame al día siguiente para comprobar.
Día siguiente. Diva (os juro que se llamaba así) me dice que no, que el móvil sigue siendo negro como los cojones de un grillo, pero que la nota para que me cambien el color del móvil está puesta para el día siguiente.
Día siguiente (de esta no me acuerdo el nombre), ni rastro del rosa. Que no me cancela el pedido, que lo que tengo que hacer es no aceptar el paquete, que después espere 24 horas y que vuelva a hacer el pedido. Que si quiero que puedo llamar a seur para cancelar el envío. Vale.
Seur, chica maja. Que no me lo puede cancelar, porque todavía mi paquete no ha llegado a la oficina de Bilbao. Que llame al día siguiente para cancelar.
Día siguiente. Seur, chico majo. Me dice que ya me han entregado el paquete. ‘Aibadios. Pues a mi no me lo han dado.’ ‘Espere que verifico.’ Tinoninoni. ‘Se lo han dejado a una vecina.’ Le explico el peliculón. ‘Pues nosotros pasamos mañana a recogerlo. Pasamos por su casa o por la de su vecina?’ ‘Si no sé ni siquiera a qué vecina se lo habeis dejado!’ ‘En el buzón lo tienes, míralo y me llamas.’ Bajo, miro. En casa de la Mari (todo el mundo tiene una vecina que sea Mari? Seguro que sí). Lo recojo. ‘Gracias Mari.’ ‘De nada, hija.’ Llamo a seur. Mismo chico majo. Que pasan mañana a por el paquete. Lo recogen.
Espero un par de días. Voy a repedir el móvil. Mierda. En la página web ya no aparece! Voy a vodafoncentral y le pregunto a la txati a ver si tienen móviles rosas. ‘No, no tenemos.’ Mierda. Llega un tío por allí. ‘Sí tenemos, este.’ El que yo quería. Me lo pido. No puedo, no me han devuelto los puntos. Mierdaputa. Que llame a vodafone me dice.
Llamo. Cynthia (otra vez la misma o es que tienen muchas?). Que durante la tarde de hoy les llegarán los móviles de seur y que cuando entren al almacén me devuelven los puntos. Llama mañana.
Llamo al día siguiente. Walter. Que en seis días me devuelven los puntos. ‘Pero pasadomañana se acaba la promoción, necesito mis puntos ya’. Espere que consulto a mi supervisora (espero que la supervisora no sea Cynthia, porque si no estamos aviados). ‘Venga, va, te pido el móvil.’ ‘Ese mismo en rosa’ ‘Vale. Te lo envío.’ ‘Gracias, te daré a mi primogénito.’
Todavía puede pasar cualquier cosa... February 17 Una vez másSiempre he tenido la creencia de que si te pones en lo peor, eso al final no sucederá. Es como si cuando esperaras que algo va a pasar, por el hecho de preverlo ya estuvieras impidiendo que pase. Tanto para bien como para mal. Pero resulta que no es así. A veces, incluso pensando y detallando en tu cabeza todo lo que crees que va a pasar pero no quieres que pase… acaba sucediendo. Y te sientes traicionada, porque ni aún previéndolo has sido capaz de evitarlo.
Y cuando sucede, vuelves a sentir lo de siempre. Te despiertas como movida por un resorte varias veces a lo largo de la noche, como si tu cabeza no pudiera descansar y te sacudiera para recordarte lo que te ha pasado. El primer segundo nada más despertar es el peor, ese segundo en el que tu mente no está lo suficientemente despejada como para saber qué es lo que ha pasado, sólo sabe que ha pasado algo horrible en tu vida, pero no es capaz de descifrar el qué. Al segundo siguiente reaccionas y recuerdas el porqué de esa sensación. Y notas esa presión en el pecho, como si tu angustia se hubiera convertido en una losa que descanse sobre ti durante todo el día. Y por último está esa sensación de náusea constante, que te impide hacer algo tan básico como comer. A veces, cuando estás muy ocupada y tu cabeza no tiene ni un solo hueco para preocuparse por lo sucedido, dejas de sentir todo lo anterior. Y es un alivio, un descanso a toda esa tensión diaria, pero en cuanto eres consciente de que te sientes aliviada, tu cabeza vuelve a conectar con tu angustia y ahí la tienes de nuevo, provocándote esa tensión insoportable de saber que no hay nada que puedas hacer para que esa sensación de pérdida irrevocable desaparezca.
February 06 Hang on, this living killsA veces, en cuestión de minutos, todo queda reducido a nada. Al principio, antes de que nada sea importante, lo vemos todo de manera clara y objetiva. Y vemos las mentiras como mentiras y las verdades como verdades y no nos dejamos engañar. Y avanzamos. Y cuando ya hemos recorrido un buen trozo, a veces, nos dejamos engañar, a sabiendas de lo que está pasando, y tomamos las mentiras como ciertas. Después seguimos adelante y cuando nos queremos dar cuenta se nos ha olvidado por completo que esas mentiras existían. Así que llegamos a nuestro destino y construimos todo sobre una tambaleante base de mentiras asumidas como ciertas. Pero un buen día, como todo lo que no está bien fijado, comienza a tambalearse amenazando con caer. Pero no cae de golpe, son como pequeñas sacudidas espaciadas en el tiempo, lo suficientemente espaciadas como para que olvidemos que la anterior ha ocurrido. Así que sufrimos cada nueva sacudida como si fuera la primera, con ese susto de encontrarte ante lo desconocido. Más adelante, cuando el miedo te ha invadido por completo por la frecuencia de las sacudidas, finalmente cae. Y lloras por ese dolor que te sale de tan dentro que acaba por envolverte entera. Y te culpas, porque lo sabías, porque sabías que caería, desde un primer momento lo viste, porque sabías sobre qué se cimentaba y no supiste reaccionar a tiempo. Pudiste no construirlo, pudiste seguir adelante ante la primera sacudida, la que te avisó, pudiste seguir andando hasta encontrar terreno firme, pero no lo hiciste, porque ese era el lugar que tú querías, aunque se tambaleara, aunque fuera a caer, ese era el lugar que tú habías elegido. January 08 U're the closest to heaven that I'll ever be...Apareciste en mi vida un veinticuatro de febrero y yo, ingenua, pensé que pasarías como una de tantas personas que se conocen una noche. Casualidad, destino, suerte, o lo que sea, hizo que fuera un poco más allá y después tú te empeñaste en hacerme ver que lo nuestro era algo más. Dijiste todo lo que a mí me daba miedo oír e hiciste todo lo que yo quería evitar que hicieras. Y entonces me enamoré de ti, irremediablemente te metiste dentro de mí y me hiciste feliz. Y desde ese veinticuatro de febrero, cada segundo que paso contigo y cada segundo que paso sin ti me doy cuenta de que donde quiero estar es a tu lado. Mi vida estaba aquí, todo lo mío estaba aquí… y después de aparecer tú siento que mi sitio no es este, que debo ir allí, a tu lado, para disfrutar de cada momento que se me permita vivir contigo. Contigo me siento tan bien que el simple hecho de tumbarnos en el sofá cinco minutos el uno pegado al otro es suficiente para que ese día haya valido la pena. Cada día consigues que sonría con tu presencia, consigues hacerme sentir segura si estoy entre tus brazos y consigues que quiera que 'tú' y 'yo' seamos 'nosotros'. Has conseguido que quiera dejar de pensar en singular para pensar en un plural que nos incluya a ambos. Y sueño con que un día vengas a buscarme y me pidas que me quede contigo para siempre. Has logrado que vuelva a querer que el ‘para siempre’ sea real y si ese ‘para siempre’ no es para nosotros, me queda el consuelo de la certeza de que la mujer que comparta su vida contigo será muy feliz. Y me despierto cada día con el frío de no tenerte al lado y entonces trato de convencerme de que es temporal, de que pronto despertaré de nuevo a tu lado a diario. Seré una niña tonta que no sabe soportar estas cosas, pero te siento tan lejos que asfixia. Y no paro de pensar en lo que es estar juntos. Y es tan perfecto que es absurdo que estemos separados. November 11 Por mirarme así con tus ojos azules, aunque digas que son verdesSonrío cuando me despierto y estás a mi lado. Te echo de menos si paso una noche durmiendo sin ti. Lo malo es menos malo y lo bueno es mejor. Haces que sea valiente y que haga cosas que nunca haría. Y lo que es más grave, he hecho por tí cosas que jamás he hecho por nadie. Y qué si tú no eres Él Mismo? Ahora tú eres Tú y mientras eso dure, valdrá y luego... luego ya se verá. Gracias por cada detalle que tienes conmigo, por preocuparte de mí, por los besos, por las películas debajo de una manta, por las cenas de despedida y de bienvenida aunque sólo vayan a ser dos días los que pase fuera, por las llamadas, por los mensajes, por las risas, por los planes, por contar conmigo, por los mordiscos en los mofletintxis, por los mimos, por acurrucarte a mi lado. Ojalá lo seas, ojalá Tú seas Él Mismo. Ojalá esté equivocada y lo eterno en realidad sí exista. October 04 If I just lay here, would you lie with me and just forget the world?Estoy segura de conocer el futuro. Sé que suena absurdo, porque es imposible, nadie sabe lo que pasará mañana, pero yo tengo la sensación de saberlo a ciencia cierta. Intuición, supongo. Es algo que siempre se me ha dado bien, mis primeros instintos siempre han sido los correctos, pero nunca les he hecho caso. Yo pensaba que ahora que sí sé que suelo acertar, iba a hacerme caso a mí misma, pero no es así, porque lo que deseo es lo que sé que no va a pasar, pero quiero intentar conseguirlo, por si existe una posibilidad de que mi intuición se equivoque. Pero no lo conseguiré, porque no es lo que debe pasar, pero no quiero resignarme a que no suceda. October 03 Only when I start to think about youTodo da vueltas. Sí es no y no es sí. Ahora es luego, mañana es hoy. No sé, no quiero saber o no puedo saber. Decido, me arrepiento, decido otra vez. Me planto. Me harto. Y estoy mareada y cansada y desesperada. Y no sé. Es difícil, angustia y duele. Y cansa. Y da vueltas y tengo miedo y duele y da vértigo y tengo ganas de decirlo pero no lo digo. Y me callo. Y el estómago se revuelve. Todo da vueltas. September 24 No debería doler tantoCuando no lo sentimos se nos olvida la forma que tiene el dolor, sólo lo recordamos vagamente. Sabes que lo has sentido, pero aunque eres capaz de recordar que te hacía sentir mal, no recuerdas cómo te sentías exactamente. Tratas de recordarlo y de que no se te olvide, para que no te vuelva a pillar desprevenida, pero la necesidad de salir adelante te obliga a olvidar, porque no se puede vivir perpetuamente con esa sensación. Así que un día, cuando ya lo tienes totalmente sepultado bajo buenos recuerdos y sentimientos, aparece otra vez, golpeándote de nuevo y haciéndote sentir como hacía tiempo que no te sentías. Sabemos lo que va a pasar, estamos seguros de que es inevitable que eso ocurra y entonces, creemos que aunque no nos guste, cuando ocurra seremos capaces de encajarlo sin problemas. Pero nos equivocamos, no es tan sencillo, sigue doliendo por mucho que lo supiéramos con antelación. Intentamos evitar que duela poniendo barreras de antemano, pero al final, con el paso del tiempo nos vamos olvidando de frenarlo y los acontecimientos se precipitan uno detrás de otro. Y cuando queremos darnos cuenta estamos exactamente en el punto en el que no queremos estar, oyendo lo que no queremos oír, viendo lo que no queremos ver, sintiendo lo que no queremos sentir y haciendo lo que no queremos hacer. Paradójicamente, eso para lo que tanto nos hemos preparado al final nos pilla desprevenidos, nos da un golpe seco que nos deja sin respiración y pretende que sigamos adelante. Pero eso que no debería doler tanto, eso que habíamos intentado bloquear, nos deja dolor de estómago, nos impide levantar la vista y nos desarma completamente. Nos quedamos sin fuerzas y sin ganas de nada. Y no nos queda nada más por hacer, simplemente esperar, porque sabemos que ese dolor, por muy intenso que sea, se irá mitigando con el tiempo hasta que prácticamente acabe por desaparecer. Y entonces, de golpe, recuerdas que no es la primera vez que lo sientes, que ya te había ocurrido antes y que juraste no volver a dejar que pasara, pero lo has hecho, y volverás a hacerlo, en cuanto lo olvides del todo, aparecerá otra vez. September 17 Menos lo entiendo - Dale que te pegoCómo me gustaría retroceder el tiempo para poder pensar en todo aquello que ocurrió cómo me gustaría adelantar el tiempo para poder ver lo que viene luego y sentir que si que si puedo expresar mis sentimientos sacar de dentro todo lo que tengo y pensar en tantas cosas a la vez. Porque se ha hecho un agujero en mi interior que no se puede llenar sin ti. Se que algo me quema por dentro y no lo puedo sacar a relucir. Se que siento un amargo y dulce sentimiento sin complejos a decir que no. Que no puedo estar mucho tiempo en esta situación que miro el suelo y veo el cielo, la luna burla al sol. Solo intento buscar el sentido a todo este cuento pero cuanto más lo intento menos lo entiendo. September 15 Te empeñaste...Creia que no ocurriria, que después de todo lo que me había pasado podría evitarlo. De hecho ni siquiera quería que pasara y lo intenté evitar tanto como pude. Quise ser totalmente racional, analizarlo todo, vivirlo de manera fría para no dejar nada a los sentimientos. Pero tú te empeñaste en quererme y en hacer que yo te quisiera. September 12 Lo séSabes por qué lo sé?
Porque el estómago se me da la vuelta cuando simplemente me apartas el pelo de la cara, porque muchas mañanas cuando me despierto creo que estoy a tu lado, porque me siento mejor cuando me pongo tu camiseta para dormir, porque si huelo tu colonia por la calle sonrío, porque haces que quiera que ‘para siempre’ sea algo real, porque me ves guapa y me haces sentir guapa, porque cuando me abrazas me siento segura, porque sentir tu respiración en mi nuca me relaja, porque después en lo único en lo que puedo pensar es en que te quiero, porque tus besos me hacen sonreír, porque en todos los sitios y a todas las horas encuentro algo que me hace pensar en ti, porque estar contigo es mucho mejor que estar sin ti.
September 11 Necesidad irreal¿Para qué sirve tener pareja? No lo entiendo, es una especie de necesidad irreal que nos hemos creado nosotros solos. Desde un tiempo a esta parte no veo mas que parejas que se rompen. Cinco años juntos, diez años, siete… Da igual cuánto tiempo llevaran compartiendo su vida, de repente, plaf. Se acabó. ‘Ya no te quiero’, ‘No soy feliz’, ‘He conocido a alguien’, ‘ Nuestra relación no avanza…’. Mil explicaciones diferentes. Y yo me pregunto, el ‘amor de tu vida’ existe? Yo creía que el ‘amor de mi vida’ quiere decir que él me va a querer a mí y yo le voy a querer a él más que a nadie y para toda la vida. Pero resulta que creo que ese concepto no se ajusta a la realidad. ¿Creo en el amor? Mientras dura sí, pero sé que tiene fecha de caducidad, sé que tarde o temprano el amor desaparece, que nadie me va a querer toda la vida, que lo eterno es mentira. Que no existe nada en todo el universo que encaje con la definición de eterno y por lo tanto, es imposible que el amor lo sea. Pueden ser seis meses, tres años, quince o veintiséis, pero al final uno de los dos (o tal vez los dos) van a darlo por terminado. Así pues, el hombre se ha inventado una vez más un imposible, un ‘para toda la vida’ que no se puede cumplir y que lo único que va a hacer es provocar más dolor cuando acabe la relación. Cada uno tiene pareja con un fin diferente, mi fin es compartir mi vida con esa persona. Compartir un hogar y una familia. Pero si eso tiene un 99% de posibilidad de acabar roto y pisoteado, no lo quiero. Qué te ofrece una pareja? Amistad, comprensión, apoyo, sexo, compañía, buenos momentos… Todo eso lo podemos obtener de personas diferentes, pero nos empeñamos en intentar obtenerlo todo de la misma persona y entonces, cuando esa persona desaparece, el mundo se te cae encima y se queda vacío, mientras que si lo hubieramos obtenido de personas diferentes, cuando una de esas personas desaparece sólo desaparece una de las cosas que recibías, por lo que no es tan doloroso y no se siente tanto vacío. Lo dicho, no tiene sentido tener pareja y aún así la tenemos. Antes las parejas sí duraban toda la vida. Pero duraban poque la gente hacía que funcionaran o porque la presión social no dejaba huir cuando las cosas se ponían feas? Vete tú a saber. Ahora tenemos lo que llaman ‘monogamia sucesiva’ que quiere decir ‘cuando me aburra de ti me buscaré a otro’. Para alguna gente eso estará muy bien, porque el hecho de despertarte cada día al lado de la misma persona les agobia y les parece aburrido. Tal vez el problema lo tenga yo por querer un ‘para toda la vida’, por pensar que dormir cada noche mientras me abraza la misma persona es la base de mi felicidad. September 03 Va por díasAunque hoy sea exáctamente igual que ayer: mismos hábitos, mismos pensamientos, misma situación, mismos sentimientos... unos días se lleva mejor y otros peor. Hoy ha tocado día de llevarlo mal y es en estos días en los que lo ves negro, cuando te das cuenta de que pese a todas las dificultades y pese a todo lo malo que pueda acarrear, 'eso' es lo que quieres. Cuando lo ves fácil no hay ningún mérito, el mérito está en desearlo por encima de todas las cosas y sobreponerte a todo con tal de conseguirlo. September 02 zu ta nibidaiak itxaropena segapotoa deiak orduak autobusak trena metroa geltokia garagardoak egunak gabak urruntasuna hurbiltasuna maitea nahia desioa gosea beharra barreak oihuak sentitu esnatu ohea logura ezinegona motorra sexua garrantzia kotxeak txangoak begiradak isiltasuna hizketak zutaz nitaz gutaz kilometroak ezinegona xarmatu begiradak zurekin zu gabe beti inoiz orain gero berandu laster August 27 El engañoYo te miro callada con mi dulce sonrisa,
Y cuando te entusiasmas, pienso: no te des prisa,
No eres tú el que me engaña; quien me engaña es mi sueño.
Alfonsina Storni August 26 FuturoY se muy bien que no estarás[...]
No estarás para nada,
no serás ni recuerdo
y cuando piense en ti
pensaré un pensamiento
que oscuramente trata de acordarse de ti.
Julio Cortázar - Futuro
August 20 Errores que apetecenNormalmente quiero hacer las cosas bien, saber que lo que hago es lo correcto, pensarlo, evaluarlo y sólo hacerlo cuando lo tengo claro. Pero pienso que tal vez y sólo tal vez tengo derecho a hacer por una única vez en mi vida algo que sé que está mal, que no es lo correcto, algo que sé que es la peor de las opciones. Ese algo no le va a hacer daño a nadie, sólo a mí. Pero por otro lado pienso que si sé que me va a acabar perjudicando, no debería hacerlo. Siempre he sido sensata y he visto que por ello la vida no me va mejor que a aquellas otras personas que han hecho simplemente lo que han querido. Y si la mejor opción fuera hacerlo todo de manera impulsiva? Por eso quiero hacerlo, por probar si tal vez debería dejar de ser tan sensata. Lo malo es que no se deja de ser sensata, simplemente ignoras que sabes que te estás equivocando. No sé si sé hacerlo. No sé si puedo cometer un error sabiendo que lo estoy cometiendo. Lo he hecho antes, sí y lo pagué caro. Esta vez, lo voy a pagar? Puede que no, puede que la decisión acertada sea la que yo creo que es la equivocada. En cualquier caso, la decisión que más me apetece es la menos sensata. A veces simplemente hay errores que apetece cometer.
No lo sé, tal vez después de todo ni siquiera haya una decisión que tomar. Tal vez está ya todo decidido. Al fin y al cabo, nunca me he sentido protagonista de mi propia vida. July 25 Una única vezHoy un amigo me ha dicho algo interesante. Él piensa que sólo amas de manera desmedida e irracional una vez en la vida. Dice que lo haces solamente la primera vez, que las demás veces nunca son tan intensas. Ninguna de las historias que se tienen después de la primera llega a ese límite de lo casi obsesivo, a ese en el que todo lo que diga o haga la otra persona tiene tanta trascendencia en ti que puede hacerte subir a lo más alto o dejarte sumido en el más profundo agujero.
Después de que te rompan una vez el corazón, nadie está dispuesto a darlo todo de nuevo. Si lo haces vuelves a ser vulnerable y te arriesgas a que te vuelvan a hacer pedazos, pero si no lo haces… realmente tiene sentido?
July 23 Hoy síHoy lo veo claro. Igual mañana no, pero hoy sí. Debería irme. Debería tratar de conseguir lo que quiero, disfrutarlo mientras dure, intentar que funcione. Y cuando acabe, volver a casa. Pero antes, vivir mi vida, no limitarme simplemente a contemplarla. Porque al final, por miedo voy a perder mi oportunidad.
Pídemelo, dime que es lo que tú quieres. Hoy mi respuesta es sí. July 16 ...Y los días siguen pasando. Sin pena ni gloria. Simplemente pasan. Pero tú no pasas por ellos. Es como si ya no existieras.
Es tan raro... a veces incluso angustia.
July 11 Ezer ez da betiko eta orain badakitHay días que pienso en pasado. En un pasado que duele, que no trae a la mente más que malos recuerdos y esos días ocurre que de tanto pensar en pasado, el presente también acaba doliendo, aunque no tenga nada por lo que doler.
Y duele dentro, como dolía entonces, pero por otras cosas. Duele porque sé muchas cosas que antes desconocía. Duele porque dolió y de tanto dolor es imposible reponerse del todo. Duele saber que ‘mañana’ todo habrá terminado, duele saber que no hay nada que yo pueda hacer para evitar un final, porque los finales se suceden continuamente. Duele saber que las promesas suelen ser mentira, que las personas se equivocan, que todo tiene fecha de caducidad, que la confianza se acaba de repente, que las palabras no significan nada.
Y esos días en los que todo duele tú haces que deje de doler, si me agarras fuerte y no me sueltas, pero muchos de esos días no puedo estar ahí y tengo que aguantar hasta el final del día para que venga el sueño y se vaya por fin el dolor.
Duele saber que me equivoco cuando pienso que eres tú por fin. Porque ahora sé que ese ‘tú’ no existe, sino que inevitablemente se sucederán unos a otros. Duele oírte decir ‘para siempre’ y tener que decirte que eso es una mentira. Duele no poder creer en mentiras, duele saber que la verdad es una mierda, que la felicidad es un espejismo y que por muy bien que estés hoy mañana volverás a estar peor que al principio. Duele no poder quererte como yo sé que puedo hacerlo, duele ser una traba para mi misma, duele saber que te lo pongo tan difícil que pocos podrían soportarlo, duele tener que callarme para no decirte lo mucho que te quiero. Duele tener miedo a querer, duele tener miedo a que me quieran, duele tener miedo a caer, duele estar paralizada porque todo a mi alrededor me aterra. Duele que todo duela.
June 20 Todo es difícil a vecesA veces nos cuesta hacer cosas que creíamos que serían fáciles, pero no nos queda más remedio que hacerlas, así que tiramos adelante con poca convicción pero con muchas ganas de hacer las cosas bien.
Muchas veces no sé si mis decisiones son las correctas, otras veces estoy segura de que mi decisión está equivocada, pero a pesar de saber que debería haber hecho otra cosa, sigo adelante porque sé que de no hacerlo me arrepentiría el resto de mi vida.
A veces pienso que en algún momento las cosas se pondrán derechas aunque yo no sea capaz de enderezarlas. A veces yo no soy quién para tomar decisiones sobre mi vida, porque otros ya han decidido por mí, y esas veces lo único que me queda es aceptar la decisión y tratar de no defraudar a nadie.
A veces me complican la vida cuando lo único que quiero es que todo sea sencillo. A veces digo que me complican demasiado la vida cuando lo cierto es que quiero que me la compliquen aún más.
A veces no me atrevo a hacer las cosas porque me da miedo las consecuencias que puedan acarrear, pero muchas veces me muero de ganas por hacerlas para ver qué es lo que viene después.
A veces pienso que se acaba, a veces siento que se acaba, a veces quiero que se acabe, pero lo cierto es que en el fondo quiero que sólo acabe de empezar.
A veces todo va más rápido de lo que quiero, otras veces todo va más rápido de lo que soy capaz de asumir, a veces quiero que no vaya tan rápido, pero en realidad lo que quiero es que vaya más rápido aún.
A veces no digo lo que siento, normalmente no digo lo que siento, nunca quiero decir lo que siento. Ahora no digo lo que siento. Pero en el fondo me muero de ganas por decir todo lo que siento.
A veces oír la verdad me da miedo, no me gusta oirlo y prefiero quedarme con la intriga antes que sufrir una decepción. Pero siempre, aunque diga lo contrario, quiero oír la verdad, aunque duela o aunque sepa que en un futuro dolerá.
Todo es difícil a veces, pero otras veces, todo es más fácil de lo que creemos. Sólo nosotros con nuestras vueltas y nuestros miedos, complicamos lo que en esencia, sólo sería un tranquilo paseo. May 29 ... y yo no me encuentro... pero tú sí"Y busco yo busco y me busco y no me encuentro Y buscome busco y no me encuentro Buscome busco y no me encuentro Y busco y me busco Y no paro de buscarme más Y doy vueltas y pienso sin parar Y me miro en el espejo despacito Me analizo y me enfado otra vez conmigo Y me digo “Anda ya mujer! Si todo tiene solución menos la muerte” Y me levanto muy segura Y me echo a llorar como una niña a oscuras" Bebe - Buscome
Todo el mundo se ha perdido a sí mismo en alguna ocasión. Y te buscas y cuando te encuentras no te reconoces y piensas 'yo no soy esa' y te sigues buscando. Buscando a esa que sí conoces, esa que lleva contigo desde que recuerdas y que creías que sería la única persona que nunca te abandonaría. Pero ves que hasta ella puede abandonarte de repente, así, sin avisar y justo cuando más falta te hacía que permaneciera firme.
Y te sigues buscando y no te encuentras y te asustas porque no sabes dónde estarás ni porqué te has perdido. Hasta que te das por vencida y ves que no estás en ninguna parte, que has desaparecido y que no vas a volver. Pero de repente llega alguien que te ve a lo lejos. Ve cómo tú eras, te ve a ti en realidad, no la versión ficticia de ti misma en la que te has convertido. Y te encuentra y se acerca a ti y te presenta de nuevo a tu verdadero 'yo', al que tú sola nunca habrías podido encontrar. Y vuelve a gustarte lo que ves y vuelves a sonreir hasta que se te olvida todo. Y deja de importarte el seguir teniendo miedo, porque ahora que estás completa sabes que puedes contra eso y más.
May 28 Espera de un final anunciado"Y tú que dices, corazón? Que no se me acomode el amor pa cuando estalle." Carlos Chaouen A veces sabes que no debes hacer algo, pero lo quieres hacer con tantas ganas que no te escuchas ni a ti mismo ni a nadie que te diga algo que no quieres oir. Así que después de ver y oir verdades a medias lo haces.
Al principio crees que no tiene importancia, que es algo que no te va a afectar, que es un juego y que lo dejas cuando quieras. Y empiezas sabiendo que hay un final para todo, pero no te importa, porque no es lo suficientemente importante como para que la idea de que tenga un final te asuste.
Y lo peor es que sabes que esa historia solamente para ti es importante y que el final sólo tendría importancia para tí.
Y luego pasa el tiempo, y con el tiempo pasan un montón de cosas. Tantas que empieza a importarte y deja de ser un juego. Y se te olvida que todo tiene un final y sigues adelante. Y luego, un día, te acuerdas de lo que creías al principio, de eso de que el final acaba por llegar y te das cuenta de que te importaría demasiado que ese final llegase. Y empiezas a arrepentirte y tratas de echar el freno, pero aunque frenes ahora ya es tarde porque has avanzado demasiado.
Y sabes que lo has vuelto a hacer, te has equivocado aún sabiendo de antemano que iba a ser una equivocación.
Y qué haces? Esperar el final.
|
|
||||
|
|